سرچشمـــه ات  از  قلـــــــه های   آرزوهاست

وقتی به دستم می رسی درخواب و رویاست

در  سـرزمین  فاتحـــانت  زنـــــده ای  نیست

آنجــا  مکــــان  پرسه ی  قوم  شبـــــح هاست

                                                                                           سعید مرادی

مجید همه ی جام ها را لبالب پر کرد به جز جامی که جلوی محمد گذاشته بودند . مردهای توی اتاق جام ها را به هم زدند  و آنکه دندان هایش زرد بود گفت (( به سلامتی  داش مجید...)) یکی از هواپیماهای توی آسمان آمد بالای سرمان... صدای انفجار که خوابید همه جا خاک بود و غبار. خمپاره ای پوست پای راستم را کنده بود و داشت خونم می رفت،لباسهام را درآوردم و با زیر پوشم پایم را بستم. چشم چشم را نمی دید. داد زدم ((محمود...)) سنگر آتش گرفته بود و داشت میسوخت! از چشمهام اشک سرازیر میشد! گلویم خشک شده بود و درد می کرد. بلندتر فریاد زدم ((محمود...)) مرد چاق گوشه ی اتاق دستی به سبیلهایش زد و پوزخندی (( به سلامتی هرچی لاغر مردنیه که یه پیک با رفقا نمی زنن!)) محمد دست گذاشت روی پای راستش(( آخ...)) همه ی چشم ها خیره شد به محمد . مجید چمبره زد روی شانه اش(( تو رو خدا بلند نشو! آقا محمد عروسیه دیگه! شرمنده ام به خدا، مجبورم کردن !)) محمود جزقاله شده بود .از روی  پلاکش  شناختمش!  پلاکی که گفته بود بدهم به زنش(( ما فقط خدا رو داریم... اول خدا بعد...))  نگذاشتم بیشتر بگوید. پلاک را دادم دستش((محمود عین برادر من بود...))  مرد چاق دراز کشیده بود وسط اتاق(( داش مجید یه پیک دیگه بده می خوام به سلامتی زنم بخورم!)) همه خندیدند . مجید گفت (( اینو بخور که دیگه  بهت نمیدم... گرفـتت اساسی!)) دوباره همه مردهای اتاق یکصدا خندیدند . نشستم کنار پلاکش . بوی لاستیک سوخته و دود می آمد...  جنازه ها را یکی یکی کشیدم تا پای تپه . گریه کردم و زمین را کندم... گریه کردم و کندم ... ضجه زدم ((کاش منم با شما چال می شدم)) همه ی مردها رفته بودند. فقط یکیشان مانده بود، مرد چاق. داشت گریه می کرد . مجید گفت (( خماریه بعد از مستیه! )) مرد چاق محمد را دید که بلند شد،اشکهایش را با آستینش پاک کرد، مجید را کنار زد و از اتاق بیرون رفت . صدای گریه ی مرد بیشتر شده بود، شبیه کل کشیدن زنهایی که بیرون از خانه داشتند روی سر عروس نقل می پاشیدند... 

وقتی به روی شانــــــه هایم جا گرفتی

با بوســـــه از لب های مـن  امضا گرفتی

در راه دریـــــــا بودی امــــا از مسیـرت

برگشتـــی و در  رودخانــــــه جا  گرفتی

تو بــــرف بودی آب گشتی مثل یک رود

از قلـــــــــه هـــــای آرزویـــم پا  گرفتی

مرداب  من محتـــاج یک جرئه نفس بود

مثل حبــــــاب از عمـــق دل  بالا  گرفتی

پیش از تو آیین هوس بازی به پا بود

تـــــو  آمــــدی و عشــــق را مبنا گرفتی

                                                                           سعید مرادی

سالها بود که لابه لای کتابها و سایت ها دنبال چیزی می گشتم که اسمش را بشود گذاشت داستان! به سفارش یکی از دوستانم کتاب بادبادک باز  را خریدم اما حسی به من می گفت دوباره می روی توی فضاهای عصبی و واگویه های تکراری یکی از هزاران نویسنده ای که نمی داند برای چه می نویسد...! حسی که این بار اشتباه کرد... نام نویسنده برایم آشنا نبود، نویسنده افغانی که تابعیت آمریکا داشت... خالد حسینی...!  کتاب را که تمام کردم دلم تنگ شد برای امیر... دلم تنگ شد برای حسن و برای خودم! برای نوشتن... چند روز پیش هزار خورشید تابانش را خواندم... دلتنگیهای مریم...لیلا و دنیای یک زن را لمس کردم... رمان جدیدش قدرت بادبادک باز را نداشت اما خواندش لذت بخش بود... دلم می خواهد داستانی برای ایرانم بنویسم و دلم می خواهد نویسنده های کشورم داستانهایی بنویسند که لااقل خودشان از خواندنش لذت ببرند...! آدمها توی داستان هامان کمرنگ شده، داستان هامان روح ندارد و شبیه شده به زندگی کسالت بارمان...  خیلی وقت بود که می خواستم چیزی برای خالد حسینی بنویسم و قصد خطابه و چه کنیم چه نکنیم نداشتم... اگر نخوانده اید بادبادک باز را  برایتان متاسفم و اگر خوانده اید و باز واگویه می نویسید و داستانهایتان داستان گریز است ! که پیشنهاد می کنم همچنان ضعیف بنویسید تا داستانهایتان هم با خودتان چال شود... !

محمدرضا سبزواری

در هاله ای از  میله های  مو  نشستی              

                                  تو  گیره ات را روی موهایــت نبستی

لب های ابرم صورتت را سرد  می کرد         

                           حالا تو یک خورشید سرما خورده هستی

جسمت به سردی می زد و با روح گرمت

                                  اوج  دما سنج  محبت  را  شکستی

باید  تمام   میوه هایت  را  بچیند                     

                            منقار  گنجشکی  به این  شهوت پرستی

                                                                                    سعید مرادی

می دانم که ادبیات ایران دستخوش نابهنجاری هاییست که آن را به بیراهه می برد امیدوارم که من  یعنی سعید مرادی و دوست خوبم محمد رضا سبزواری بتوانیم با نمایش آثار بزرگان شعر و داستان    ایران و جهان  راهی هموار را به جوانان با استعدادو قلم به دست  ایران نشان دهیم

وحالا (فردریک گارسیا لوراکا)اعجوبه ی شعر اسپانیا و جهان شاعری با اشعار فرا وطنی

نگاه گــــــــرم تـــــو را عـــــــــاشقانه می گیرم

از  ایــــن   نهال شکوفا   جـــــوانه  می گیرم

بـــــــرای   واشـــدنم    از    مسیر    تنهایی   

از   آسمان   تخیل    تــــــرانه   مـــی گیــــرم

به زیـــر قـــــایق قسمت شبیه ماهـــی هـــا

 بــــــرای بوســـــــه به تورت بهـــــانه می گیرم

اگر   کـــه  حس  بکـــنم   با   دلم    نمی مانی

مــــــــیان آتش  عشـــقت  زبـــــانه  می گیرم

در انتظار  زمانـــــی  که عاشقــــــــم بشـــــــوی

دو دســــت بـــی رمقم را به چـــــانه مــی گیرم

                                                                                   سعید مرادی

برادر ... تو چرا نمیزنی ؟!

تا سینه در خاک بودی . چشمهایت را با پارچه ی سفید بسته بودند . موهای سیاه و بلندت از زیر 

مقنعه زده بود بیرون . مرد گفته بود(( بزنید)) و دستها رفته بودند بالا . تو گریه می کردی . ضجه 

می کشیدی... درست عین همان شب که پدرت فروخته بودت به چهارصد هزار تومان . آرام از   

میان جمعیت کشیده بودت کنار که (( پاش لب گوره ... بدبخت نمی فهمی! دو روز دیگه که بمیره  

هرچی که داره و نداره می مونه برا تو ... )) و بعد برگشته بود رو به جمعیت و بلند گفته بود      

(( بزنید )) دستها دوباره رفته بودند بالا و گریه های تو گم شده بود میان کل کشیدن های زنها. شش

ماه از عروسیت می گذشت . چهار ماهی می شد که ندیده بودمت . قرار نبود آن روز هم به      

خانه ام بیایی تا اوضاع فرق کند . دستهایت به کمرت بود و نفس نفس می زدی . نشستی گوشه   

اتاق . گفتی (( میخوام بندازمش )) نگاهت کردم . شاید گفتم (( نه ))  نفس که می کشیدی شکم      

برامده ات جلو و عقب می رفت . گفتم (( کسی ندید که اومدی؟ )) سر تکان دادی که (( نه)) گفتم  

(( دیگه نباید اینجا بیای ))  گفته بودی که خانه ی پیرمرد برایت جهنم است، هر روزش هزار روز 

می گذرد . گفته بودی قید خانه ی پدرت را هم زده ای . فقط خانه ی من را داری و بس . خندیده 

بودی که (( پیرمرد خر، خیال میکنه که بچه مال اونه ... )) گفته بودی که اسم بچه را هر چه من  

بخواهم می گذاری ... و من گفته بودم (( پسر شد بگذارش حامد ))                                       

همیشه فکر کرده بودم اگر یک روز به تو بگویم تا چند وقت نباید به خانه ام بیایی بغض می کنی، 

  تهدیدم می کنی ، گریه می کنی ، التماس شاید .. اما آنروز دستهایت را گرفتی به دیوار و بلند شدی.

هیچ نگفتی !  حتی مرا نگاه هم نکردی ! فقط صدای کوبیدن در آمد و ...                             

(( برادر ... تو چرا نمیزنی ؟!  سنگ نداری ؟ ))                                                           

پنج ماه بعد چند خیابان پایین تر دیدمت . بچه مان بغلت بود . دنبالت آمدم . ندیدی مرا . نمی    

خواستم که ببینی ام . دوستت داشتم . گذاشته بودم آن پیرمرد عوضی بمیرد . یک سال بعد ، دو  

سال بعد ، نمی مُرد می کشتمش . پیچیدی توی کوچه . جلوی آن در زرد رنگ . ایستادی . از سر

خیابان می دیدمت . در باز شد . مرد  بچه را از دستت گرفت . می بوسیدش . انگار که بچه ی    

خودش باشد !  رفتید داخل ...                                                                              

(( اگه نمی زنی برو کنار ..                                                                                  

زنگ زدم . مأمورها ریختند جلوی خانه . باز نمی کردید . در را شکستند ...                    

(( نزنید ... نزنید بسه ... ))                                                                                  

مُرده بودی میان خاک . من مانده بودم و پسری که در آغوش پیرمرد گریه می کرد و من دوست

نداشتم که اسمش حامد باشد .  

                                                                                             محمدرضا سبزواری